പനിനീർതുള്ളികൾ

ചാഞ്ഞു നില്കുന്ന മുല്ലതൻ ചില്ലയുടെ തണലിൽ
പൂത്തുനില്കുന്ന റോസാ ചെടിയുടെ നടുവിൽ
മൊട്ടിട്ടു എൻ ആദ്യ ദളം ….
എൻ ദളങ്ങളെ തലോടി ഉറകിയ പച്ചിലകളെ
ആടി ഉലച്ചു കാറ്റായ് നീ ശ്വാസമേ …
നേർത്ത ചുംബനങ്ങൾ തന്നു നീ എന്നെ ഉണർത്തിയെങ്കിലും
നിൻ മുള്മുനകൾ എന്നെ വേദനിപിചീടുന്നു അമ്മയം ചില്ലയെ ….

വേനലിൽ വറ്റി വരണ്ട മണ്ണിൽ
ഞാൻ ഒരു തുള്ളി ദാഹജലം തേടി അലഞ്ഞീടുന്നു …
വാനിലെ മേഘത്തെ നോക്കിഞാൻ കേഴുന്നു
പതിയെ നീ സുര്യനെ മറഞ്ഞീടുകിൽ…

കനത്ത വെയിൽ താങ്ങാൻ കഴിയാതെ ,
കരിയുമീ ഇലകൾ തൻ നടുവിൽ ,
മുള്ളിൻ നൊവേറ്റു നില്കുന്ന
എൻ ദളത്തെ നീ കാറ്റായി തഴുകി ഉന്നർത്തി…

ഇളം കാറ്റിൽ, എൻ നേർത്ത ദളത്തിൻ ,
തേൻ നുകരുന്ന വണ്ടായി നീ വന്നു …
മെല്ലെ എൻ ദളത്തെ നീ പ്രണയാദ്രമാകി …

തുടുത്തു വിട്ട നിൻ ചിറകടി തൻ നിര്ർവ്രിതിയിൽ
ഞാൻ മെല്ലെ മൊഴിഞ്ഞു…
നീയാണെൻ വേനലിലെ പനിന്നിര്തുള്ളി ….

ശ്രീലക്ഷ്മി  മോഹൻ